Ελεύθερος με... ηλεκτρονικό βραχιόλι ο Πολάνσκι!!!

Το ομοσπονδιακό ποινικό δικαστήριο της Ελβετίας "διέταξε την απελευθέρωση του Ρόμαν Πολάνσκι", όπως ανακοίνωσε σήμερα ένας εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Δικαιοσύνης στο γαλλικό πρακτορείο, διευκρινίζοντας ότι το υπουργείο εξετάζει την πιθανότητα να ασκηθεί έφεση εναντίον αυτής της απόφασης.
"Το ομοσπονδιακό ποινικό δικαστήριο μας διέταξε να απελευθερώσουμε τον Πολάνσκι", δήλωσε ο Φόλκο Γκάλι, εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Οι υπηρεσίες του υπουργείου "θα αποφασίσουν γρήγορα αν θα διατάξουν την απελευθέρωση του Πολάνσκι ή αν θα καταθέσουν έφεση στο ομοσπονδιακό δικαστήριο (το ανώτατο δικαστήριο της Ελβετίας στη Λωζάννη) εναντίον της απόφασης", πρόσθεσε. Σύμφωνα με το νόμο, το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει στη διάθεση του 10 ημέρες για να προσφύγει κατά της απόφασης του δικαστηρίου.
Το ελβετικό δικαστήριο δέχθηκε την απόφαση απελευθέρωσης του σκηνοθέτη, ορίζοντας ως χρηματική εγγύηση το υπέρογκο ποσό των 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων και υπό τον όρο ότι θα βρίσκεται περιορισμένος στο σαλέ του, υπό συνεχή ηλεκτρονική παρακολούθηση των κινήσεων του, με ειδικό ηλεκτρονικό βραχιόλι το οποίο θα σημάνει συναγερμό, εάν προσπαθήσει να εγκαταλείψει το σπίτι του.
Ο σκηνοθέτης συνελήφθη στην Ελβετία στις 26 Σεπτεμβρίου όταν ταξίδεψε εκεί για να παραλάβει βραβείο για τη συνολική του προσφορά στο χώρο του κινηματογράφου. Ο σκηνοθέτης καταζητείτο από τις αμερικανικές αρχές από το 1978 καθώς εκκρεμούσε σε βάρος του ένταλμα σύλληψης γιατί κατηγορείται ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις, τότε, με μια 13χρονη.

Σκέψεις...

Πηγαίνοντας σε μια επαγγελματική υποχρέωση την περασμένη Δευτέρα, βρέθηκα στην περιοχή του Παπάγου για να πάρω το Μετρό.
Πάρκαρα στην οδό Κύπρου και κατέβηκα με τα πόδια μέχρι τον σταθμό. Λίγο πριν βγω στη Μεσογείων, μια μυρωδιά ιδιαίτερα ενοχλητική βασάνισε τα ρουθούνια μου. Κοιτώντας στα δεξιά μου είδα μια εικόνα που με ανάγκασε να κόψω τον ρυθμό μου. Να φρενάρω. Έξω από ένα παλιό, λυόμενο ξύλινο σπιτάκι σε παλιό parking, τρεις νέες ψυχές, τρία παιδιά που η μάνα τους έσκουξε όταν τα γεννούσε και ο πατέρας τους δάκρυσε στην πρώτη τους εικόνα, δεν είχαν κουράγιο να σηκώσουν το κορμί τους. Διπλωμένα σαν παλιές βρεγμένες πετσέτες, ανίκανα να μπορέσουν να σηκώσουν έστω και το χέρι τους. Το δηλητήριο είχε κάνει και πάλι καλά τη δουλειά του. Ρούχα λεκιασμένα, φθαρμένα σαν τις ψυχές τους, μαλλιά άλουστα, κοκαλωμένα σαν τα όνειρά τους. Κουβέντες, μια εδώ και μια εκεί που με δυσκολία μπορούσες να καταλάβεις. Ένα από τα τρία αυτά παιδιά ήταν κοπέλα. Δε μπορούσες να την ξεχωρίσεις, ήταν και οι τρεις τους το ίδιο σακατεμένοι. Το θηλυκό από το αρσενικό δεν είχε διαφορά και τα γλυκά της χαρακτηριστικά είχαν πλέον «σπάσει». Το στήθος της ήταν αυτό που την ξεχώριζε από τους υπόλοιπους… συντρόφους της στον δρόμο για τον Άδη.
Όλ’ αυτά σκέψεις της στιγμής, με σπίρτο αυτή την εικόνα. Πόνεσα, στεναχωρήθηκα, αγχώθηκα – νέος μπαμπάς βλέπετε – αλλά και εξοργίστηκα. Εξοργίστηκα με μένα που δεν έχω κάνει τίποτε για τα παιδιά αυτά, με σένα που διαβάζεις αυτό εδώ το κείμενο και απλά θα σκεφτείς «κρίμα τα παιδιά». Εξοργίστηκα με όλους εκείνους που τα κοιτάνε σαν πατημένες ακαθαρσίες που απλά ανοίγουν το βήμα τους για να περάσουν από πάνω τους. Ακόμη εξοργίστηκα με την αδιαφορία του κράτους. Όχι γιατί δεν βοηθάει τα παιδιά αυτά. Όχι γιατί όταν τα συλλαμβάνει η αστυνομία, τους συμπεριφέρεται σαν σε σκουπίδια. Πότε άλλωστε το κράτος έδειξε μεγαλόψυχο. Εξοργίστηκα με το κράτος γιατί αφαίρεσε από τα παιδιά αυτά -

αλλά και από χιλιάδες άλλα που ακόμη την παλεύουν- το σπουδαιότερο «καύσιμο» των νέων ανθρώπων, το όνειρο. Τους το έχουν κλέψει, τους έχουν στραγγίξει την ψυχή και μετά τους κατακρίνουν που δεν άντεξαν και διαλύθηκαν και σαπίζουν στην πρέζα.
Είναι τόσο μα τόσο ψεύτικη αυτή η κοινωνία, είναι ένα matrix κι ας αρνούμαστε να το παραδεχτούμε. Όσο κοιτάμε μέχρι την πόρτα του σπιτιού μας ο θάνατος θα πλησιάζει όλο και περισσότερο από το παράθυρό μας.
Συγνώμη αν σας μαύρισα την ψυχή, δεν το συνηθίζω, αλλά όπως και στην αμνησία μόνο ένα σοκ μπορεί να μας ξυπνήσει…

Διονύσης Στρούμπος