Μεγάλη μέρα η σημερινή, αλλά και η χθεσινή, μα πιο μεγάλη η 17η Νοεμβρίου. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Αλλά κοιτώντας το σήμερα αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάτι απ’ αυτά που πρέσβευε εκείνη η εξέγερση κατά της χούντας. Αναρωτιέσαι πως κατάντησαν τα παιδιά της επανάστασης, με γραβάτα και ταγέρ.
Στις 15 Νοεμβρίου του 1973 μια χούφτα φοιτητές αποφάσισαν να κλειστούν στο Πολυτεχνείο και να οργανώσουν από ‘κει την ανατροπή της χούντας. Άλλη μια χούφτα στην ΑΣΟΕ και σιγά, σιγά σε όλες τις σχολές της Αθήνας. Η μια χούφτα έγιναν δύο και οι δύο, χιλιάδες, σε όλες τις σχολές, πάντα με επίκεντρο το Πολυτεχνείο. Κορύφωση των γεγονότων η 17η Νοεμβρίου όπου και ξέσπασαν τα επεισόδια όταν η χούντα διέταξε το πλήρωμα του τανκ που βρισκόταν έξω από το Πολυτεχνείο να μπει μέσα, περνώντας πάνω από την πύλη. Δεν απασχόλησε κανέναν το γεγονός πως πάνω στα κάγκελα και πίσω απ’ αυτά βρίσκονταν φοιτητές. Όπως και η κοπέλα με τη σημαία στα χέρια που βρισκόταν πάνω στην πύλη και με την είσοδο του τανκ τραυματίστηκε σοβαρά στα πόδια.
Η εξέγερση αυτή είναι η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Το είπαμε και το ξαναλέμε και θα το ξαναπούμε.
Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει.
Αλήθεια έχει γυρίσει ο ήλιος; Εκείνο το ένα χελιδόνι συνεχίζει να πετά;
Η δεξιά και ακροδεξιά πολιτική προσπαθεί με διαφόρους τρόπους να «σαπίσει» τα μυαλά των νεότερων και να «πείσει» εκείνους που έχουν μνήμες από τα γεγονότα ότι νεκροί δεν υπήρξαν ποτέ ή αν υπήρξαν ήταν λένε «μόνο 12»…
Δηλαδή η σημασία μια πράξης δολοφονικής κρίνεται σημαντική ή ασήμαντη από το πόσοι είναι οι νεκροί;
Όχι φυσικά. Πατούν την προπαγάνδα τους σε βλακώδεις ενέργειες «ρηχών» ανθρώπων που θέλησαν να καπηλευτούν τη εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά και σε προβοκάτσια που έχουν κατά το παρελθόν γίνει.
Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω για ποιόν λόγο κόπτονται όλοι όσοι προσπαθούν να «μάθουν» πόσοι και ποιοι ήταν οι νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Επίσης ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα πρέπει σε μια εξέγερση κατά της χούντας να υπάρχει διαχωρισμός των νεκρών σ’ εκείνους εντός και σ’ εκείνους εκτός του Πολυτεχνείου. Η εξέγερση ΞΕΚΙΝΗΣΕ από το Πολυτεχνείο και επεκτάθηκε σε ΟΛΗ την Αθήνα. Επίσης ο νεκρός είναι νεκρός είτε «πέσει» στην Πατησίων, είτε στη Στουρνάρη.
Σε μια εποχή που η αμφισβήτηση των πάντων τείνει να γίνει μόδα, είναι λογικό τα νέα παιδιά (ευτυχώς ένα μικρό ποσοστό) να «χάβει» αυτή την θεωρεία, της μη υπάρξεως νεκρών στην εξέγερση του ’73.
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ποιοι και πόσοι ήταν οι νεκροί για να κριθεί ως η μεγαλύτερη εξέγερση της σύγχρονης
ελληνικής ιστορίας.
Νεκροί υπήρξαν και αυτό το λέμε βάση του επίσημου πορίσματος του Δημήτρη Τσεβά.
Φεύγοντας από το τότε κι ερχόμενοι στο τώρα, βλέπουμε με θλίψη ότι το όραμα των παιδιών εκείνων έχει θολώσει. Ομίχλη σκεπάζει τα τότε όνειρα τους και το ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έχει αρχίσει να «σβήνει» από τον τοίχο που με αίμα έγραψαν οι νεολαίοι εκείνης της γενιάς.
Ακόμη και «η φωνή του Πολυτεχνείου» απαλλοτριώθηκε. Πολλοί έγιναν βουλευτές και επί πολλά χρόνια υπουργοί αλλά και πρωθυπουργοί. Από τότε όμως, ποτέ δεν «περπάτησαν» πάνω στα ιδεώδη τους, στα τότε πιστεύω τους. Άλλωστε αν το έκαναν δεν θα ήταν ποτέ βουλευτές κτλ κτλ. Θα ήταν οι ρομαντικοί των Εξαρχείων και θα περίμεναν τον… Θοδωράκη -τον σύγχρονο - και τους Πρωταγωνιστές του για να φανούν κι αυτοί ως «οι κρυφοί ήρωες του Πολυτεχνείου».
Το ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μετατράπηκε σε ΑΣΤΑΚΟ-ΜΕΖΟΝΕΤΑ-ΛΙΜΟΥΖΙΝΑ διότι με τον καιρό όλα αλλάζουν και σκλαβώνονται και κρατούνται δέσμια του χρήματος και των υλικών αγαθών. Εύκολα πουλάς την ψυχή σου στο διάολο, όταν εκείνη έχει πλέον αδειάσει.
Η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έχει καταντήσει ένα παράθυρο στις ειδήσεις των καναλιών κι ένα ακόμη βήμα για πολιτικές δηλώσεις. Επίσης έχει γίνει πάτημα για όλους εκείνους που στο όνομά της σπάνε, καίνε και διαλύουν τα πάντα. Ξεχνώντας ότι τότε οι φοιτητές αλλά και οι απλοί πολίτες που εξεγέρθηκαν δεν έσπασαν το μαγαζί του γείτονα ούτε λεηλάτησαν το περίπτερο της παρακάτω γωνίας.
Αυτοί οι γνωστοί και όχι άγνωστοι θελημένα ή μη αποτελούν ένα κομμάτι της αλλοίωσης της πραγματικής σημασίας της εξέγερσης και γίνονται αυτόματα πιόνια στο παιχνίδι εκείνων που υποτίθεται θέλουν να βλάψουν.
Ίσως ποτέ πια η εξέγερση να μην έχει την ίδια σημασία, ίσως χρόνο με τον χρόνο να θολώνει όλο και περισσότερο, μα πάντα θα βγαίνει από τα σωθικά της το ίδιο νόημα, το ίδιο μήνυμα, το ίδιο δυνατό. Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κερδίζεται και μπορεί ετούτη η γη να είναι δική τους και δική μας, μα το αίμα θα είναι πάντοτε δικό μας.
Διονύσης Στρούμπος
