Η μοίρα είναι γυναίκα σκληρή, χωρίς αισθήματα, κρύα.
Πριν από έναν χρόνο έκανε βόλτες στο κέντρο της Αθήνας. Ήξερε πως για κάποιον είχε γράψει τέλος απρόσμενο. Τέλος πονεμένο. Η Αθήνα εκείνο το βράδυ «έβραζε», μοίριζε μπαρούτι, καπνό από φωτιά. Ακούγονταν φωνές, εκρήξεις, σειρήνες. Η μοίρα αισθανόταν πως το τέλος που είχε γράψει ερχόταν κι ερχόταν γρήγορα.
Στενός δρόμος με φως ελάχιστο, νερά, παιδιά πάνε κι έρχονται, φωνές και γαυγίσματα από ένα σκύλο στη γωνία που οι έξαλλοι άνθρωποι του είχαν χαλάσει την ηρεμία.
Στις σκιές, μια ακόμη σκιά κραδένει το όπλο της. Φόβος, μίσος, απονιά, έχουν σκεπάσει την ψυχή της, πυροβολισμός και η μοίρα μόλις είχε ολοκληρώσει το με μαύρο χρώμα έργο της. Σφαίρα ταξιδιάρα με τέσσερα γράμματα χαραγμένα επάνω της ΑΛΕΞ. Δεκαπέντε χρόνια ζωής. Δεκαπέντε χρόνια γιος, αδερφός, φίλος, γείτονας, άγνωστος. Δεκαπέντε χρόνια και τέλος. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έγινε χωρίς να το θέλει ο ήρωας μια «εξέγερσης». Ένα παιδί που η μοίρα επέλεξε να του κόψει το νήμα της ζωής. Ένας αστυνομικός που η μοίρα του όπλισε το χέρι και μια σφαίρα που έκοψε ένα λουλούδι στη μέση.
Μια μάνα πόνεσε όσο και στη γέννα, ένας πατέρας έχασε τον άλλο του εαυτό, ο φίλος τον φίλο και όλοι μας έναν δικό μας παιδί. Γιατί θα μπορούσε να είναι ένα δικό μας παιδί.
Σκληρή γυναίκα η μοίρα, αλλά όπως έχει πει ο Αϊνστάιν «...το σύμπαν και η χαζομάρα του ανθρώπου είναι απεριόριστα και όσο για το σύμπαν κρατώ μια επιφύλαξη...»

Διονύσης Στρούμπος