Περπατώ στον παραλιακό δρόμο της περιοχής οπού κατοικώ, με τον ήλιο να λάμπει και έχοντας στο μυαλό μου ότι τέτοια θάλασσα δεν είχε ούτε το καλοκαίρι. Εκεί λοιπόν που όλα είναι άψογα και ήρεμα, ακούγεται μια κραυγή πτερόσαυρου. Κάγκελο η τρίχα. "Βασιλάααακηηηηηηη..." πρέπει να έλεγε αυτό το κοκκινότριχο πλάσμα, με το γαλάζιο φόρεμα και τις τεράστιες κίτρινες μαργαρίτες. "Έεεελααα δω ρεεεε" συνεχίζει το ίδιο... τρυφερά η μαμά στο... "Παναγία μου" λέω μόλις το είδα το παιδί. Δεκάχρονο γιουβαρλάκι με πόδια και... κόκκινες τρίχες... παντού. "Έλα ρε μάναααα" της λέει αυτό το... γλυκό πλασματάκι.
Ας μην συνεχίσω το διάλογο τον απίστευτο.
Απλά τα πάντα μπορούν ν' αλλάξουν μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα. Σε 5 μόλις δευτευρόλεπτα η ηρεμία του υπέροχου τοπίο που μπροστά μου είχε απλωθεί έγινε σκηνή από σήριαλ του MEGA.
Μάζεψα το... κουφάρι μου κι επέστρεψα στη φασαρία του δρόμου, μακριά από την οικογένεια πτερόσαυρων και τις άναρχες κραυγές τους...
Αυτά...είχα να μοιραστώ μαζί σας για την ώρα.
Σας φιλώ καλά μου παιδιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου