Σκέψεις...

Πηγαίνοντας σε μια επαγγελματική υποχρέωση την περασμένη Δευτέρα, βρέθηκα στην περιοχή του Παπάγου για να πάρω το Μετρό.
Πάρκαρα στην οδό Κύπρου και κατέβηκα με τα πόδια μέχρι τον σταθμό. Λίγο πριν βγω στη Μεσογείων, μια μυρωδιά ιδιαίτερα ενοχλητική βασάνισε τα ρουθούνια μου. Κοιτώντας στα δεξιά μου είδα μια εικόνα που με ανάγκασε να κόψω τον ρυθμό μου. Να φρενάρω. Έξω από ένα παλιό, λυόμενο ξύλινο σπιτάκι σε παλιό parking, τρεις νέες ψυχές, τρία παιδιά που η μάνα τους έσκουξε όταν τα γεννούσε και ο πατέρας τους δάκρυσε στην πρώτη τους εικόνα, δεν είχαν κουράγιο να σηκώσουν το κορμί τους. Διπλωμένα σαν παλιές βρεγμένες πετσέτες, ανίκανα να μπορέσουν να σηκώσουν έστω και το χέρι τους. Το δηλητήριο είχε κάνει και πάλι καλά τη δουλειά του. Ρούχα λεκιασμένα, φθαρμένα σαν τις ψυχές τους, μαλλιά άλουστα, κοκαλωμένα σαν τα όνειρά τους. Κουβέντες, μια εδώ και μια εκεί που με δυσκολία μπορούσες να καταλάβεις. Ένα από τα τρία αυτά παιδιά ήταν κοπέλα. Δε μπορούσες να την ξεχωρίσεις, ήταν και οι τρεις τους το ίδιο σακατεμένοι. Το θηλυκό από το αρσενικό δεν είχε διαφορά και τα γλυκά της χαρακτηριστικά είχαν πλέον «σπάσει». Το στήθος της ήταν αυτό που την ξεχώριζε από τους υπόλοιπους… συντρόφους της στον δρόμο για τον Άδη.
Όλ’ αυτά σκέψεις της στιγμής, με σπίρτο αυτή την εικόνα. Πόνεσα, στεναχωρήθηκα, αγχώθηκα – νέος μπαμπάς βλέπετε – αλλά και εξοργίστηκα. Εξοργίστηκα με μένα που δεν έχω κάνει τίποτε για τα παιδιά αυτά, με σένα που διαβάζεις αυτό εδώ το κείμενο και απλά θα σκεφτείς «κρίμα τα παιδιά». Εξοργίστηκα με όλους εκείνους που τα κοιτάνε σαν πατημένες ακαθαρσίες που απλά ανοίγουν το βήμα τους για να περάσουν από πάνω τους. Ακόμη εξοργίστηκα με την αδιαφορία του κράτους. Όχι γιατί δεν βοηθάει τα παιδιά αυτά. Όχι γιατί όταν τα συλλαμβάνει η αστυνομία, τους συμπεριφέρεται σαν σε σκουπίδια. Πότε άλλωστε το κράτος έδειξε μεγαλόψυχο. Εξοργίστηκα με το κράτος γιατί αφαίρεσε από τα παιδιά αυτά -

αλλά και από χιλιάδες άλλα που ακόμη την παλεύουν- το σπουδαιότερο «καύσιμο» των νέων ανθρώπων, το όνειρο. Τους το έχουν κλέψει, τους έχουν στραγγίξει την ψυχή και μετά τους κατακρίνουν που δεν άντεξαν και διαλύθηκαν και σαπίζουν στην πρέζα.
Είναι τόσο μα τόσο ψεύτικη αυτή η κοινωνία, είναι ένα matrix κι ας αρνούμαστε να το παραδεχτούμε. Όσο κοιτάμε μέχρι την πόρτα του σπιτιού μας ο θάνατος θα πλησιάζει όλο και περισσότερο από το παράθυρό μας.
Συγνώμη αν σας μαύρισα την ψυχή, δεν το συνηθίζω, αλλά όπως και στην αμνησία μόνο ένα σοκ μπορεί να μας ξυπνήσει…

Διονύσης Στρούμπος